Lediana Pajo - Lotet e Nimfes

LINDJA E NIMFËS

1- Misteri i Adamit

-Adam, shtrihu në hije!

Adami shtrihet..

Ai projekton..

ngul daltat e tij imagjinarë mbi të..

Ai krijon..

Adami s'ndien..

Adami vështron..

Adami, i habitur, pyet..

-C'po bëni kështu?

-Është surprizë për ty, Adam, mos u shqetëso!

Adami qesh..

Adami vështron..

Adami merr në krahë surprizën..

Adami dhe sot vazhdon t'a kundrojë,

po aq këndshëm, sa dhe herën e parë..

me shpresën se së shpejti

do t'i vijë dita,

që ai të fillojë,

ta kuptojë...

misterin, që nga trupi i tij

gdhendën..

2- Dikur

Një copëz diell gjete dikur,

harruar në kaltërsinë qiellore;

i paqenë, deri në atë çast,

kur ti, frymëmarrjen ia ndjeve,

dritën ia ledhatove,

me rrezen e tij u ngrohe...

Një copëz hëne gjete dikur,

fshehur në kobin e natës

e zhytyr mes reve shpirt po jepte,

dhe ti, diellin kërkove,

rënkove përvajshëm ,

me nje qiri ne dorë, u kryqëzove...

3-Mos e kurdisni orën, Zotërinj!

Ç'vlerë ka kurdisja e orës?

Ajo të njëjtën gjë tregon!

Rrahje, rrahje pa mbarim...

Rrahje, rrahje pa destinacion...

dhe do të klithë,

dhe do të lodhet,

dhe do të pushoj,

lëreni!...

Mos e kurdisni më orën, zotërinj!

Ajo, nuk ka tjetër funksion,

veçse të zhbëj kohën,

sikur rrahjet e zemrës,

që për inercin, një ditë, do t'i ndalë...

4- Kryqëzime rrugësh

Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,

pafajësisht, njerëzit verbohen..

Sa vrasje,

vrasje shpirtrash.

Sa intriga,

pjellë djallzore,

që nën hipokrizi, pandorizohen!..

Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,

Pafajësisht, shpirtrat dashurohen..

Sa ëndrra,

ëndrra boshe.

Sa mëkate,

pjellë pasionesh,

që nën hënën e plotë, transformohen!..

Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,

pafajësisht, lutjet drejtohen..

Sa kob,

kob i frikshëm.

Sa vrer,

pjellë zhgënjimesh,

që me dashuri, blatohen!..

5- Në ecje

Ecë.. ecë.. ecë..

bluaji shpirtrat

thyeji kafkat

thithe gjakun..

Ecë.. ecë.. ecë.

rrëmbe hijet,

fshihe natën,

gëlltit yjet..

Ecë ecë ecë..

kurvëro,

mashtro,

vidh,

vrit,

hesht për drejtësi,

mbaj ndonjë fjalim zyrtar,

ndërsa shaminë e diplomacisë,

varja kohës në busullën e saj!..

E nëse s'mundesh këto t'i bësh...

Nderja diellit mëndjemadh,

një copëz të vogël, kartoni...

6- Dekompozim

Sa njerëz heshtin dhe kur s'duhet,

të tjerë që flasin pa mbarim;

në universin e fjalëve

ata, predikojnë lutjet,

zhgënjimet,

ëndrrat,

mashtrimet…

Dhe flasin,

dhe era fjalët fryn,

ato kudo i shpërndan,

ashtu siç bën dhe me gjethet e vjeshtës,

që këmbët i shkelin,

i përbaltin këmbët,

i prishin,

i deformojnë,

i shkatërrojnë,

e ato dekompozohen

prishen,

vyshken ,

dhe dimrin e acartë,

lajmërojnë!...

7- Shebeku

Si shebek endesh rrugëve të natës

për të ndjekur orgjinë e saj.

Në thesin e mëkateve,

ofshamat e lodhura hedh.

Në mëngjes,

vegjet nis të rrahësh,

duke lidhur fatin në spangot e saj.

Mëkatet i kalon ndër fije  një nga një..

Sa i bukur ky qilim ! – I përshpërit vetes,

dhe tokës si mbulojë ia shtron

Tashmë, ajo do të ndihet ngrohtë!

Në mbrëmje vazhdon të endesh si shebek…

Të nesërmen, sërisht, cohën e tokës do punosh ..

Shebeku* (endacak i varfër)

8-  Trishtim..

Brishtësinë nga zhgënjimi i rradhës,

tretur në horizontin jetë,

kristalizuar në akujt e trishtimit,

përpiqesh të fshehësh diku.

Shpirtin tënd kërkon të ç'gozhdosh,

fatin e njerëzve të ndryshosh

mendimet e tyre të përtëritësh

mediokritetin kërkon të shndërrosh..

I pamundur të ndryshosh këtë fatalitet njerëzor

me thonj skalit zemrën tënde.

E çjerresh fort dhe gjakun në tokë lëshon,

e vampirët, qenie njerëzore, me gjakun tënd kungon...

9-  Përse?

E ngjyeve penën ne katranin e zi të natës,

që eshklat e inatit e kishin flakëruar gjatë mbrëmjes;

dhe në mëngjes, hirin e tyre mblodhe vaditur me lot trishtimi

e në mbrëmje torturoje veten me të njejtën pyetje...

ku dhe oratori mbeti si kuak,

E pergjigjen kurrë nuk ta dha..

PËRSE?

VALLE?

PËRSE?

10- Kukullat moderne!

Dikur,

me kukulla nëpër duar,

luanit...

I përkëdhelnit,

ledhatonit,

krihnit,

ushqenit,

puthnit,

shuknit fort në tokë

kur kënaqësi, s'ju jepnin..

Sot,

si kukulla nëpër duar,

luajnë..

U përkeldhelin,

ledhatojnë,

puthin,

shtrëngojnë fort,

shukin, ashtu, si kukulla në tokë..

kur kënaqësinë s'ua falni..

*shuk=perplas, bere kruspull, germuq.

11-  Fuga

Në krahët e një uragani

për një çast, u gjenda..

e drithëruar..

se fuqia e tij,

frymëmarrjen time,

në vorbullën e vet do shkrinte...

Rrëmbimthi ..

do më rrotullonte,

si tek ajo loja e fëmijërisë,

ku spangoja, fugën bën të levizë...

Ekzaktësisht,

ashtu unë ndihesha

fugë lëvizëse e litarit uraganor,

fugë, që lëviz instiktivisht,

duke vënë në punë

të gjitha energjitë e mundshme...

për të kryer rrotullime pa fund,

duke kënaqur epshin e tij të egër

ashtu si e shfaqte..

nën frymëfishkëllimën e vet...

12- Xixëllonja

Ajo ishte një xixëllonjë,

E ëmbël,

dritë vezulluese,

dalë nga fundbarku i saj

që terrin përreth, ta shponte...

Ishte lozonjare,

e ëmbla xixëllonjë..

Me flatrat e vogla,

ajrin pas vehtes e hidhte

kënaqësisht,..

Nga lart

njerëzit shihte,

herë me frikë,

e herë me krekosje,

kur ata mrekulloheshin

nga drita që lëshonte...

Ai e kapi atë një natë,

teksa ajo, fluturimthi.

para tij,

habituar,

kishte ndaluar...

I mrekulluar

lozi me të,

nën dehjen

e lëvizjeve te saj

drithëruese...

Por, nuk kaloi shumë kohë

kur ai,

lodhur

nga loja e saj

në ajër, dritëshuar, e flaku...

E trishta xixëllonjë,

territ, e frikur,

ligështisht

trupin, ia fali...

....................................................................................

....................................................................................

PELLGU I LOTËVE TË NIMFËS

1- Heshtje!

Fjala ngel në buzët e thara

pa dashur të kapërcej atë hendek,

në buzët e çara që dridhen

dhe shkunden si gjethet nën degë.

Fjala ngel, por heshtja ime flet

në këtë errësirë pa fund,

mesazhin memec e percjell në zemër

dhe sytë me lotë i mbush...                            

Nuk mund të them asgjë

asnjë fjalë nuk mund të nxjerr

prandaj heshtjes i hap rrugën

që zemrën, ty vetë, të ta çelë.

2-  Hijëza e dhomës sate

Shpirti im, drejt teje fluturon

Çdo mbrëmje..

Një hije në dhomën tënde,

shndërrohet...

Buzëqeshjen tënde të venitur

E sheh...

Frymëmarrjen tënde të rënduar

E ndjen..

Çdo mbrëmje,

Hijza e dhomës sate shndërrohem..

Kur loti,

Shpirtin tënd të brishtë rëndon

Me duar,

Trupin tënd qarkuar mbaj...

Me shpirt,

Miliona herë përshpëris, të dua...

3-  Spektatorë ndjenjash

Ne, spektatorët, vëzhgojmë

se si ju ndienjat, aktroni,

shpërtheni talentin

në amfiteatrin zemër,

Ne, thjesht shohim,

mërmërisim,

heshtim,

qajmë dhe qeshim

me tuajat shpërthime,

llava vullkanesh,

shkundjesh epileptike,

rrënosje vreresh,

kanosje braktisjesh,

bekime lutjesh,

dhe presim...

Presim vetëm fundin,

që të fillojmë të duartrokasim

talentin tuaj, madhështor..

4-  Nuk kam faj!

Nuk kam faj pse në këtë botë erdha,

e papërlyer isha nga mëkatet,

por, sa shkela këtë botë misteresh

përlyer më latë, më bëtë si djajtë.

Si engjëll nisa shtegtimin për këtu,

e ndoshta dhe engjëll do iki përsëri,

mëkatet ordinere që përlyen trupin tim

do i djeg njëherësh, në atë bot' smund t'rrijn.

Nuk u pata faj se me paditurinë time

juve vëmendjen heshtazi u vidhja,

të qeshurat tuaja mendjen më terhiqnin,

të bëja si ju, ashtu më mesuat!..

Nuk u pata faj kur u bëja me nerva,

as dhe kur gaboja, nuk u pata faj!

Ishte padituria ime ajo më tunduesja

apo indiferenca juaj e pafat?!

5- Njeri

I vetëm ndjehesh

Ëndërr braktisur, pa fat

Nga lotë shprese...

Honi yt i zi,

Gulçimin e shpirtit pjell,

Si një klithmë...

Në muzgun e natës,

Afshin që gjoksin të çjerr,

Falja ti mikes ...

E qiellin lut,

Që hënën mos ta largojë,

Duke e dhunuar...

6-  Trishtim i ëmbël

Shpirtin fillove të ma pikturosh një ditë,

të vrarë, pikëlluar, si film bardh e zi,

me shpresa te vdekura,

pa ëndrra, dëshira..

pa drita jete..

Penelin ngjyeve fort në bojën e zezë

e skaj për skaj shpirtin tim hijëzove,

theksove limanet e tij,

errësirën egërsove

vënd për dritë, nuk le...

Si një mjeshtër pastaj firmën hodhe

vështrove shpirtin tim të brishtë

me ëmbëlsi i buzëqeshe.

Derisa të dorëzohej i tëri

duke u ngjyrosur me trishtim...

7- Qetësi nate

Qetësia e natës

me petkun e saj më vesh.

Dhe unë, Muzën e gjumit vras.

Me hapat e mi filloj të trazoj,

gjithçka në këtë qetësi.

Afrohem, e ndaloj pas trupit tënd

me duart e mia lëkurën ta përshkoj,

lehtë, qetë, ëmbël..

Mornicat vallëzojnë gjithandej,

një mori kokrrash

mbi lëkurën time bien,

dhe afshi mbi to lëshohet plot epsh.

Ti, shtrin përtokë ledhet e mia,

mbi vehten tënde më hedh

dhe zjarrin e ethshëm,

mbi buzët shkrumb, e djeg...

8- Fli i dashur!

Fli, i dashur,

në ëndrrat e tua do të jem,

me kokën mbështetur në krahëror,

ëmbëlsisht mbi ty do flej...

Fli, i dashur,

qetësinë e kësaj nate rrëmbeje,

si petk veshjeje përdore,

hedhur rreth meje e teje...

Fli, i dashur,

ëmbëlsinë e kësaj nate shijoje,

se shpirtrat tanë në errësirë ,

bashkë kërkojnë të jetojnë...

9- Nje çast

Një çast,

vetëm një çast,

kohën kërkova t'a ndalja...

Një çast,

sikur një çast,

psherëtimat të mos ekzistonin...

Një çast,

Oh, vetëm një çast

buzëqeshjet fëmijrore të shihja...

Por,

ankthi,

hijen e vet mbolli,

habisë sime i buzeqeshte,

e krah per krah me kohën,

mbi fytyrat njerëzore

tmerrin ringjallte..

Një çast,

vetëm një çast

kohën kërkova ta ndalja.

Një çast,

të vetmin çast,

ankthit, krahët t'ia prisja

e ashtu,

pa trup, sy, duar e këmbë

në hapësirë, jetim, ta lija..

Vetëm për një çast

do doja të rishihja

rikthimin e buzëqeshjes

në ato fytyra,

të çiltra...

10- Ç'është dashuria?!

Ç'është dashuria?

zemrën pyeta

Një mal me brenga?

Me ëndrra një det?

Apo qilim përdëllimesh?

Tundim, mos eshte vallë?

Sërisht e pyeta

Por zemra veç tik-taket, numëroi....

E prita, e prita përgjigjen e saj

Po zemra asnjë fjalë nuk nxori

Gufonte mes rrahjesh si e marrë

Vallë, dashuria gojën ia mori?

11- Pema e dashurisë

Oh miku im,

e mban mend pemën

nën të cilën

lutjet e dashurise sonë, përshpëritëm?

Ajo ende rritet..

njëkohësisht, me plakjen tonë,

Ndërsa lutjet,

Oh, lutjet!..

Ato pafajësisht shushurisin në çdo degë....

Dhe nëse era një ditë do t'i fryjë

Apo padashur mbi tokë do bien

me amanetin e dashurisë sonë

rrënjën e filizit të ri

do ushqejnë...

12- Duel i pambarim

Të flas në heshtje,

Me vështrimin ngulitur në sytë e tu.

Në bebëza

ta shigjetoj

shpirtin tim...

si luftëtare ,

me veshje të hekurt

para teje qëndroj.

Në të fundit dyluftim,

të ftoj...

Ti hesht..

Në gjunjë bie...

Shpirtin ,

në duart e mia beson..

Ndjesën,

nën të dridhshmet buzë,

e përshpëritë...

dhe qepallat,

rënduar të rrahin,

një puhizë përgjërimi...

Sa çudi!...

Gjithë jetën luftojmë,

E kurrsesi të vritemi!

 13- Nimfa e pellgut të lotëve

Jam nimfa e pellgut të lotëve

aty ku ti, mëkatet lan çdo mbrëmje

dhe pellgun tim, trazon

dhe pellgun tim, turbullon

dhe pret,

dhe pres,

derisa mjellmat kokën mbi sup ta varin

e qetësia e plotë të mbizotërojë.

Dhe flet

dhe flen.

Unë, Muza e gjumit tend,

me lotët e mi,

trupin tënd të lagësht,

filloj ta freskoj...

14- Nuk jam Penelopa!..

Kujtimet,

në ditar, më, nuk i mbaj..

Gjatë ditës,

në trup i mbledh

I ujis me gjak

freski u fal..

E natën...

i vargoj në gjerdan të jetës

duke i lidhur

me fije merimangash…

Mos ki frikë!..

nuk jam Penelopa,

në pritje të së papriturës...

Veç dhimbjen palos

në dollapin e vjetër

e digjem si një kartë…

Kujtimet, nuk i ruaj

Në arkën e shpirtit

Sepse, kujtimi, vetë jam!

15-  I (pa)fajshëm

Zoti, pas lutjeve të mia,

retë i shprishi një nga një

dhe i shtrydhi mbi vaskën

ku ti fshehtas, trupin tënd po laje.

E format e tua

që mbi ujë kridheshin,

ëmbelsisht,

dalëngadalë

filluan të shpëlanin

pafajësinë,

hyjnore...

 16- Si një busull

I klitha kohës

për flokësh e kapa

misteret

pelerinës së saj

doja t'ia merrja...

E ta lija

si qiellin,

pa yje.

Si detin,

pa valë.

Si erën

pa tufane,

pa ngrica

batica apo zbatica...

Mbi duar,

Veç një busull më la

ruaje kujtim, nga unë – tha.

Dhe iku,

Fluturoi

Në shtegëtimin e saj...

17- Si një lule..

Si një lule që petalet shkund nga era

në dorën tënde u gjenda...

dhe ti...

petalet e lules fryje...erëzoje lehtas

kënaqeshe me lëkundjen e tyre...

E lulja...

adhuronte lëkundjen e krahëve të saj

nën frymën tënde...

Si një lule që petalet shkund nga era

në dorën tënde u gjenda...

dhe ti...

me duart e tua si një fëmijë e preke,

petalet ia ledhatove ëmbël...

Dhe lulja..

Ndjeu prekjet e dorës tënde mbi të

e hyjnizuar, kokën mbi duart e tua vari...

Si një lule që petalet shkund nga era

në dorën tënde u gjenda...

dhe ti..

i mërzitur se lulja, mbi dorën tënde kokën vari,

petalet fillove t'ia shkulje... një nga një...

18- Çast

Mos i përgjo hapat e mia,

që heshtazi,

hijen tënde po ndjekin

për të vjedhur dhe një çast,

të vetmin çast,

imagjinar,

që kurrë nuk e jetuam...

Më lejo, vetëm një herë

kokën, mbështetazi t'a lëshoj,

sipër krahërorit tënd,

me të vetmin lot, ta njom.

E ti, zemërlotur, me buzët tua

do njomësh, të thatat buzë, të mia...

19- Lotët e një mashkulli

Në sytë e tu zhytem,

që lotë së brendshmi rrjedhin,

ujvarë e një shpelle të nëndheshme

perlë në gjeografinë e shpirtit...

Zemër plasaritur nga acarët e jetës

fytyrë eshtake, që lotet e zemrës

transformon mes heshtjes në kapilarthë shprese...

20- Nuk kam faj!

Nuk kam faj pse në këtë botë erdha

e papërlyer isha nga mëkatet

por, sa shkela këtë botë misteresh

përlyer më latë, më bëtë si djajtë.

Si engjëll nisa shtegtimin për ketu

e ndoshta dhe engjëll do iki përsëri

mëkatet ordinere që përlyen trupin tim

do i djeg njëherësh, n’atë botë smund të rrijnë.

Nuk u pata faj se me paditurinë time

juve vëmendjën heshtazi ua vidhja

të qeshurat tuaja mendjen më terhiqnit

të bëja si ju, ashtu më mësuat!

Nuk u pata faj kur u bëja me nerva

as dhe kur gaboja nuk u pata faj

ishte padituria ime ajo më tunduesja

apo indiferenca juaj e pafat?!

21- Karikatura

Zogun pushverdhë fillova ta pikturoja mbi një mur, të vjetëruar

ku ende njomnin spërkla te freskëta gjaku, aty-këtu...

në kokë një kurorë fisnike luani i vura,

ndërsa puplash, një mantel hijenash gri...

Karikaturë perfekte!

Te nesërmen, përbri murit ecnin kalimtarët

nën heshtje mërmërimash kokën mbi kujtime varnin

e sytë, vaditnin të freskëtat afreske përjetimesh

që murit, deshifrimin e tyre mbartnin..

Zogun pushverdhë, e soditnin edhe ata, të medhenjtë

që buzë-perplasjeve të tyre fjalime dështake kalonin

aty këtu, ngjyheshin me furçat e mrekullive

dhe brendësinë e një molle të kalbur pohonin...

Sperklat e gjakut mbi mur revoltoheshin,

kur këmbësh, prej një zogu eshtak shkeleshin

ndërsa ata, pështymat e tyre lëshonin 

dhe hirin e dëshmive, fshehnin.

Pas çastesh soditjeje të skenës tragjikomike

pashë zogun prej murit të fluturonte,

frikurësuar mbi kokat e Tyre ciceronte

e mantel-hijenën sysh, ua hodhi...!

22- Falsitet i trisht

Në membranën tënde ndodhem

Cipë e falsitetit njerëzor

Më mban aty,

Prangosur ..

E qesh me mua...

Qesh e shtiresh...

Pa mundur shpirtin tim ta përceptosh

Vështrimin shurdhmemec më hedhë

E buzëqeshja e shtirur daltuar në poret tua

Si një karikaturë shumëngjyreshe të shndërron...

Me thonj gërryej sipërfaqen tënde

Çdo pore që e përbën atë

E çjerr pa mëshirë,

Dhimbjet therrëse kërkoj të t'i jap

Dhimbje që ty shpejt të të çajnë...

Por ti...

Me mua qesh...

Përpjekjes sime i vë një kryq

Duke më nxjerrë të pafuqishme

Për të prishur një membranë

shekulluar në trupin tënd

e transformuar në filispanjë.

Shpërfillëse jam

ndaj shtirjes sate

me thonj gerryej thellë

çdo porë të trupit tënd

dhe ti, dhimbje ndjen

gjak falsiteti nga poret tua nxjerr

duke krijuar pikë pikë..

nje pellg te vogël

që gradualisht fillon te rritet

dhe trupin tim nis ta përlyejë

dhe trupin tim, mbi të, ta përmbytë...

 23- Ku je?

Të kërkova sot

si dje

si dhe çdo ditë më parë...

Gjurmët e tua të trishta

nuk janë më,

as mbi rërën e njomë,

as mbi atë të thatë,

ku ndonjë gaforre

ose midhje langaraqe

mbetën tradhëtuar nga dallgët e detit

të hedhura pa mëshirë në breg

dhe dhanë shpirt

mbetën kufoma varur

sikur te ishin lodra rëre

të ndonjë vogëlushi

harruar në plazh...

Ku je??!!

Të kërkova gjithandej,

edhe mbi re,

në kufirin mes tokës e qiellit;

ku rrezja e diellit puth

horizontin e ftohtë

dhe ngroh ftohtësinë tokësore…

Si përshpërimë e harruar

ndoqa gjurmët e heshtjes

me barrën e të braktisurit

që tërhiqja zvarrë…

24- Më njeh?

Shekujt në zinxhirë vargoi dikur

Një gjerdan të brisht, te trisht thuri me ta

mbi qafën hollacake kish lënë si kujtim

Robinë shekujsh je, dënuar je, - i thanë.

Pas qafës së saj u ngjitën fort të gjithë

filluan ta gerryenin, t'i nxirrnin gjak

përskuqur, diellin shihnin me zili

jemi krejt si ti, të kuq, - i thanë.

Por ishte Ilire, vallë e harruan

sepse të përulur donin që ta shihnin

të mbytur, djegur, mbase sakatuar

sepse si ajo, krenare, nuk ishin...

Ajo vajzë Ilire, trimërshë e urtë

Që me shpatë si burrat sulej në beteja

I prente armiqtë, i hidhte mbi turrë

E buzëqeshur si hëna e vrërët si reja.

Sot unë jam buzeqeshja, emocioni i saj

drithërimë e shekujve, në vesh përshpërimë

flas po atë gjuhë, e derdh po atë gjak

jam sikur ajo, vetëm jo robinë!

MALLI I NIMFËS

1-Një ëndërr

( babait tim)

Mesnata

me krahët e saj

më pushtoi...

Në vesh

pëshpërimtas

legjendën e vjetër

nisi të më rrefejë...

-"Pas yjesh,

aty lart në qiell,

shpirtrat sot,

do të festojnë..."

Më tha ngadalë,

Pëshpërimtas,

e frikësuar...

E unë,

pas tyre

fytyrën tënde

kërkoja...

Ti, mbi një yll

veçan të gjithëve

qëndroje.

Heshturazi,

me kokën ulur

me lot të ngrirë

në cepat e syve

që mallin

kristalizonin

nën qerpikë.

2- Nënë

Nëna ime mos rri përlotur,

mos rri e ngrysur në vetmi...

Lotët e tua më lër t'i thaj,

me frymën e shpirtit tim..

Duart e tua, lëkurë rrjepur,

m'i lër t'i puth, t'i ledhatoj..

Kallot e tua në trup e zemër

m'i lër t'i zbut, të t'i mjekoj..

E shtrenjta ime e përmalluar

Që si një llavë mallin shpërthen

Deshirën e zjarrte ma rrëfen

Që gjithnjë pranë të më kish.

Por, largësi tejoqeanesh ne na ndau,

Sa shpejt unë ia, mbete ti,

Në një dhomëz, e lodhur e plakur

Atje po digjesh, si një qiri.

3- Gonxhe o lule

(Nënë Terezës)

Thonë se engjëjt vdesin shpejt,

sepse janë te pafajshëm.

Ata, nuk i tjerrin mëkatet

në furkën e jetës.

As të keqen nuk  e veshin

me vello të bardhë.

I këndojnë një luleje të vyshkur,

që një pranverë të re pret,

dhe ngrohin një endacak,

që shirrat e rrugës mbledh

dhe një plak të braktisur

qe zvarritet tuneleve të jetës,

i harruar nga çdo shpresë.

Por ti, jetove dhe fale.

Dhe ëndrrat

Në çdo zemër të mpakur

Ringjalle.

4-Pika e lotit

I rëndë,

pafajësisht,

në doren time re.

Dhe unë,

peshën tënde s'e durova dot,

dorën drejt tokës lëshova,

ku ti ethshëm pikove aty, pik, pik...

5- Dallgë dhe stuhi

Mbi det një urkë,

nën urkë, ca valë,

përreth disa shkëmbinj

që rrahin valët palë-palë.

Mbi valë shkuma vrapon

si vjellje e oqeanit mbi ujë

shkumë e një goje epileptike

që tmerrin ndez më shumë.

Mbi urkë tmerri zgjërohet

si hije e diellit nga  një eklips

të ngrirë i mban ata njerez

dhe fatin e tyre krejt të mpirë.

Pas thika-shpatesh të mprehta

jeton shpresa për shpëtim

hendek'i natës e burgoste

dhe dallga shtysë në errësirë..

Kështu fati i njeriut,

kur gjendet përmbi ujë

një klithmë në errësirë

që qiellin trazon më shumë..

*Urka është një anije me përmasa midis një varke të madhe dhe një anije të vogël. Një model bask i ndërtimit të anijeve..

6- Dashuri e mjerë

Limfë hyjnore që brenda shpirtit rron

ndjenjat, me lëngun tënd ngjyen,

pastërti njerëzore që nga zemra rrjedh,

gjenetikisht shpërhapesh,

përmes kapilarthëve,

në çdo ind, në çdo nerv.

Limfë hyjnore që brenda zemrës rron,

Trurin me lëngun tënd mbush,

idealin kërkon,

realen shkatërron,

ëndërr - iluzionet plot epsh mbush.

Limfë hyjnore që brenda meje rron

pafajësisht endesh në çdo cep

ëndrrat më ndjell

zemrën më çel

dashurinë njerëzore thellë meje mbjell.

7- Një ditë

 ...në peshoren Anubiane shpirtin do peshosh,

Kohën do të shkrish në ekzistencën e vet,

tëmthi do zhurmojë bluarjen e kujtimeve,

dhe heshtja do mërmërijë vetveten...

Dhe gjaku i freskët dalur nga vetë zemra,

helmin e mendimeve do dojë të pastrojë,

shpresë e pashpresë, vuajtjesh dhe dhimbjesh,

dhimbjesh pa dhëmbë që do thumbojnë.

Dhe jeta pa jetë, dhe kënga pa këngë,

gjuhën e egoizmit do të kafshojnë,

dhe kupa me verë, trishtimin nën këmbë,

s'do mundet dot kurrë ta largoj.

Zemërvetmuar do ndihesh sërisht,

me zhgënjim shpirtin do pushtosh,

duke gëlltitur lotët plot trishtim,

Zotin do ftosh të të dëgjoj.

8-Mjaft Meduza!

Mjaft i zgjate gjarpërinjtë e tu, Meduza!

sorra krakëllitëse mbi pafajësinë mos hidh,

natës i mjafton katrani i mëkatarevë,

helmin vdekjeprurës, mbaje ndër dhëmbë, ti!

Mjaft i ngjyeve qiejtë me katran, Meduza!

Lëre kaltërsinë lirshëm të frymoj,

pranvera ngopet me të vetat lule,

Jetës që shpërthen, fre, ti si vë dot!

Mjaft e derdhe mllefin gjithandej Meduza!

Dhe e bëre botën të zhytet në vrerë

Kudo qe vështrove, shkëmbinj shkrepa mbolle

dhe lulen e njomë shndërrove në ferrë.

Tani, shpëto shpirtin tënd, Meduza!

Se sot a nesër, nje Perze do lindë,

Ti dhe Luciferri ndër flakët e ferrit

Shpirtrash përpëlitur, do jeni, gjithnji.

9- Shpirt femre

Thonë, se femrat,

shtatë shpirtra kanë.

Të vuajtjes,

dhimbjes,

xhelozisë,

tradhëtisë,

jetëdhënies,

dashurisë,

shkeljes,

dhe ringjalljes.

Secili prej tyre

i veçantë,

unik,

i ndryshueshëm,

në secilën prej tyre.

Shpirtra të ngjizur

në të vetmin trup

mes fijesh shpirtërore,

rolin tuaj çdo çast,

përtërini.

Shpirtra të ngjizur

nën bukurinë trupore

që shpirtrat mashkullorë

çdo çast gllabëroni.

10- Eja..

Do të vish përmes ëndrrash, e qerpikun t' ma drithërosh ?
Me fustan të bardhë do vishem dhe flokët do t' bëj kurorë.
Përmbi ballë do rrëzëllijë një i vogël yll qiellor,
Ndërsa shpirti, mirësinë, dritën e zemrës do tejçojë.
Ti veç eja, mos ki frikë, s’do përmend faje, mëkate,
Unë akoma jam një nimfë, do t’ringjall dhe kësaj nate.
Do të ngroh dhe trup, dhe shpirt, sado ftohur ti të jesh,
Një altar për t’u rrëfyer, gjithmonë hapur do ta gjesh.
Bashkë do ecim nëpër natë, ta ndriçojmë muzgun e hirtë
Do fluturojmë pllajave të mallit, derisa nata të jap shpirtë.
Derisa lartë të ndizen yjet, të marrim formë të përjetësisë
Pas disa shekujve le të thonë, ja dy mumje të dashurisë…

11- Lulja e kopshtit tënd 

Gonxhe e vogël, petal vesuar

çdo mëngjes, paqësisht,

kurorën lulore, diellit ia nder..

ëmbëlsisht shpërthen nektarin tënd,

nga e jotja kurorë, lulëzore,

që njomtaz, vesa e mëngjesit e shpëlan

nën ca pika vesë..

dhe bletët fillojnë ta thithin,

e mjaltë e kthejnë nektarin tënd,

dhe dielli më pas, përthan,

ëmbëlsinë tënde ves-nektarizuar,

dhe flen..

paqësisht..

deri në të ardhmen, pranverë..

12- Sonata e mbrëmjes.

Viu, viu, viu.

Zgjohet melodia,

e një pike vere,

teksa gishtërinjtë,

çipave të gotës,

e lëmojnë.

Viu, viu, viu.

Matet pulsi

qe tringëllin lehtë

mbi buzen e tharë.

Sahara braktisur

që pika e verës,

kërkon ta ngjallë.

Viu, viu, viu.

Rrotullohet gishti,

pas të qelqtës gotë,

Ndjenjat bën gërshet,

Në cipat e saj.

Ngadalë.

Viu, viu, viu.

-Oh, ti pikë verë, eja!

Epshin përmbi buzën time,

merrma!

Dehma!

-Eja ti hyjni

e shuarjes së kujtimeve,

përmbi buzët e mia,

recitoi lutjet.

Rrëmbe momentet,

çastet,

gjithçka gjen.

Bashkohu me to.

Tretu!

Ding, dang, dong.

Një këmbanë,

Plot përtesë,

Muzgun lajmëron.

Ding, dang, dong.

Pelerina e diellit,

rrezeve të vakëta,

avullon.

Ding, dang, dong.

Hëna përmbi bërryla,

Fillon që të bierë

Në hipnozë.

Tik-Tak, Tik-Tak.

Koha bashkon ritmin,

me ecjen e gjakut, 

ne damarë.

Tik-Tak Tik-Tak.

Klithmat e natës,

Fillojnë të mbyten,

Pak nga pak.

Tik Tak Tik Tak

Këlthitje shpirtrash

Dëgjohen përqark..

Tik tak, tik tak.

Ora përshpejton,

rrahjen e saj.

Tik-tak, tik-tak.

Filloj t'i bërtas,

Sepse s'mund t'a kap.

Tik-tak, tik-tak.

I kërkoj mes lutjesh,

Që të ndalet pak.

Tik-tak, tik-tak.

Mos vrapo!

– Filloj t'i ulëras.

Tik-tak, tik-tak,

Tik-tak, tik- tak,

Tik...

Ohhhhh!