Lediana Stillo - Kulpra e katedrales së heshtur (Poezi)

Lediana Stillo - Kulpra e katedrales së heshtur (Poezi) by Botimet Shqiptare

Poezia amerikane më dhuroi sensin e realitetit

Bisedë me poeten, dramaturgen dhe përkthyesen Lediana Stillo
Lediana Stillo lindi në qytetin e Korçës më 25 Nëntor 1980. Në qytetin e lindjes kreu shkollën fillore dhe gjimnazin. Më pas studimet i vazhdoi në Universitetin e Tiranës, në Fakultetin Ekonomik, ku në mars të vitit 2003 detyrohet t’i ndërpresë për shkak të emigrimit në SHBA. Pas përpjekjeve të shumta, u rikthehet studimeve në University of Massachusetts ku njëkohësisht fillon të punojë në Departamentin e Thesarit të shtetit të Massachusets. Ka botuar përmbledhjet poetike ‘Lotët e Nimfës’  dhe “Pax Deorum”, librin me pesë drama “Mëkati i heshtjes” dhe antologjinë e poetëve amerikanë “Tingujt e erës”. Jeton në Boston të Shteteve të Bashkuara të Amerikës

“Zhurnal plus”: E keni filluar me poezi, keni vazhduar me drama, tani keni publikuar edhe një antologji me poezi të përkthyera nga poetë amerikanë. Poezia, drama apo përkthimi të josh tani më shumë? Çfarë jeni duke punuar aktualisht?

Stillo: Së pari ju përgëzoj për iniciativën tuaj. Është për t’u admiruar fakti se sa shumë i jepni rëndësi poezisë në këtë kohë, kur kriza ekonomike ka dëmtuar pothuajse gjithçka, përveç poezisë apo krijimtarisë në përgjithësi. Për t’ju përgjigjur pyetjes tuaj, do e nisja me një pyetje. Një nënë ka disa fëmijë. Cili do të dukej më i bukur në sytë e saj? - Kjo gjë ndodh dhe tek unë. Relatat me krijimtarinë artistike i kam pasur dhe i kam përgjithësisht shumë të forta prej kohësh, ndonëse, ndodh shpesh herë që me apo pa dëshirë të gjitha zhanret më lënë në hije. Jua duroj tekat “fëmijëve” të mi. Poezia, ndonëse për shumë krijuese shfaqet kapriçioze, tek unë ka një relatë krejt tjetër. Ajo më viziton më shpesh. Është më e çilter se unë dhe rrallë herë gabon. Jam unë që nuk ia dëgjoj ose me saktë, nuk ia marr parasysh gjithçka ajo paraflet. Nuk dua të arrij të shkruaj poezi me një të rënë të lapsit. Ndonjëherë e mundoj që të mos m’i verë prangat e të më detyrojë të shkruaj. Shpesh herë ndodh që më le në mendje për një kohë të gjatë disa vargje të cilat, është e pamundur të mos t’i shkruash. Janë pikërisht këto vargje ato të cilat unë marr parasysh dhe ia plotësoj kërkesat për t’i hedhur në letër. Kështu ndodhi me ciklin “Letër Orfeut” (që do të publikohen këtë vit). M’u desh plot dy vjet që t’ia plotësoja ëndrrën zërit tim të brendshëm. Anasjelltas, drama është një zhanër që kërkon të lëvrohet më ngadalë. Po kështu dhe romani. Ndërsa me tregimet relata është disi më e ndryshme. Kam pas shkruar dikur tregime të shkurtra, por tani duket sikur simotrat e veta ia kanë rrëmbyer disi vendin. Momentalisht jam duke ripunuar ciklin e ri me poezi që do të sjell së shpejti për lexuesin shqiptar. Ende nuk e kam menduar një titull për këtë cikël por që është vazhdimi i “Pax Deorum” (Pjesa e dytë e tij). Romanet e mia, ndonëse i kam filluar që herët (njërin në 2006, e tjetrin ne 2010) mendoj se nuk u ka ardhur ende koha e tyre e pjekjes. Kam qejf të sjell në shqip një libër të kohës, shkruar nga John Hamilton, një studiues amerikan që është ndër më të mirët e kohës tonë. Shpresoj se do t’ia dal, sepse publikimet kanë dhe harxhet e tyre. Ndryshe nëse ato sponsorizohen, siç u sponsorizua Antologjia Amerikane nga Lidhja e Shkrimtarëve të Kosovës.  

“Zhurnal plus”: Çka mendoni në përgjithësi për jetën letrare dhe kulturore shqiptare,si është ajo në përqasje me atë amerikane. Këtu e kam fjalën për manifestimet letrare dhe kulturore, botimet, panairet, revistat, përurimet e librave, etj.

Stillo: Po më bën një pyetje me të cilin duhet të vras shumë zogj. Po e marr prej fundit për të mbërritur tek manifestimet letrare e kulturore. Librat e rinj janë të mirëpritur. Çdokush ka të drejtën të botojë botën e tij shpirtërore, qoftë edhe për ta ndarë me miqtë e tij. Fundja nuk ka asnjë pengesë për këtë. Unë dyshoj se revistat janë duke publikuar poezi niveli. Le të marrim revistën “Obelisk”. Personalisht, pavarësisht se kush e drejton apo organizon atë, nuk shoh asnjë botim serioz përveç autorëve të huaj e tek tuk ndonjë shqiptar, gjë që del kundër vetë misionit që kjo revistë ka. I njëjti nivel del pak a shumë në të gjitha revistat që publikohen në Shqipëri e Kosovë. E vetmja revistë që do ta konsideroja serioze është “Jeta e Re” por dhe aty shoh se ndonjëherë i lihet më shumë vend hapësirës së njohjeve. Me pak fjalë është vështirë të shohësh një revistë kulturore që t’i përmbahet misionit të saj. Pra, të botuarit të poezive që shkruhen me gjak, sepse poezia është e tillë. Në lidhje me panairet kam shumë ankesa për shtëpitë botuese, që e kanë lënë pas dore librin artistik. Nuk ka ofendim më të madh për të sesa vendosja e dhjetë titujve të vjetër e të stërlexuar përpara titujve bombastikë të librave fetarë e politikë. Pse të mos bëhen dy panaire në vit, një për koloseun politik e fetar, e një për librin artistik? Kjo duhej të ishte iniciativa e çdo shtëpie botuese, që të çonin zërin për të mbrojtur themeluesit e tyre. Që do të thotë të krijuesve të mirëfilltë. Nuk shoh në asnjë panair të ketë të ekspozuar libra të rinj, përveç atyre që u janë prishur dhëmbët prej kohësh. Ata sigurisht që janë të domosdoshëm për letërsinë, por ç’vlerë ka ekspozimi i tyre kur gjenden fare lehtë në çdo librari? Është si të nxjerrësh vjehrrën në vend të nuses për të nusëruar, apo jo?   
Tjetër ankesë për shtëpitë botuese është se pranojnë për të botuar libra pa cilësi. Është e tmerrshme kur kupton se sa shumë po ua blejnë shpirtin disa copa kartmonedha këtyre “martirëve”, që në vend të përkrahin librat e ndaluar (siç do të ishte dikur – e që do i botonin në pseudonime) tani pa pikën e turpit u ofrojnë çmimin e “vdekjes” krijuesve te rinj, me shpresën se do i shohin të ringjallur. E tmerrshme të shohësh se si vriten disa krijues që, për shkak të mungesës së fondeve, nuk mundet të botojnë poezi, të cilat, në krahasim me ato që botohen janë perla të vërteta. Nuk shoh asnjë shtëpi botuese të përkrahë krijuesin e vërtetë. Asnjë shtëpi botuese të kthejë mbrapsht për ripunim nga vetë autori një libër artistik. Shtëpitë botuese po shndërrohen gradualisht në vrasës të mirëfilltë të vlerave të artit tonë kontemporan dhe kjo është për të ardhur keq, por ata nuk janë vrasësit e vetëm. Në Amerikë, një poet do ishte fatlum nëse puna e tij do t`i kthehej mbrapsht për të paktën 5 vjet, derisa ai të kuptonte seriozitetin e botimit të veprës së tij. Nuk them se në Amerikë nuk ka lidhje mes botuesit e poetit, por është një lidhje disi më ndryshe. Ai që vërtet shkruan poezi zemre, e gjen veten kudo ku shkon dhe bën leximet e tij të përjavshme. Botimet që vijnë si lidhje mes autorit dhe botuesit, nuk konsiderohen botime, ndaj dhe është mire të shmangësh lidhjet me çdo lloj botuesi, në mënyrë që vepra jote të fitojë pikët që duhet. Ndërsa nëse ti shkon dhe boton (self-publish) vetë, libri yt nuk fiton asnjë pikë në tregun e shkrimtarëve. Tjetër gjë ndodh me përkthimin e poetëve të vendeve të tjera dhe botimin e tyre në Amerikë. Për sa u përket evenimenteve kulturore në Shqipëri, do të shquaja veç një, në të cilën dehesh me poezi të vërtetë. E kjo ndodh tek libraria “E përshtatshme”. Edhe aktivitetet që organizohen nga Instituti i Promovimit të Vlerave në Tiranë kanë vërtet cilësi. Ndërsa aktivitetet e tjera kulturore janë si një turmë ku dhe pse je doktor do recitosh se s`bën ndonjë broçkull që sapo e ke shkruar në stolin kur prisje radhën për të lexuar poezinë e shpirtit tënd. Poezi të vërtetë në këto evenimente rrallë gjen. Shumë rrallë. Për të mos thënë fare. Në Kosovë ndoshta disi më ndryshe. Atdheu është tema që i prek më shumë poezitë e këtij vendi (megjithëse është ezauruar shumë si temë aq sa është kthyer disi në banale). Është e kuptueshme në njëfarë mënyre, sepse lufta pak vite ka që ka ndalur, e plagët janë ende të hapura; megjithatë do të ishte e udhës që poetët aty të mendoheshin më shumë përpara se të vendosnin për të lexuar poezitë e gjakut të tyre. Të kapnin më shumë elementë artistikë për të thyer stilin e rilindësve. Jemi në shekullin e XXI në mos gaboj. E meqë dolëm në shteg, a e dinë poetet shqiptarë se që të quhesh poet duhet të paktën 10,000 orë pune e studimi rigoroz? A e dinë se titulli poet nuk merret në moshën 50 vjeçare, me poezinë e parë të shkruar në stolin e pritjes? A e dinë se, poezia është një nimfë kryeneçe e që fyhet nëse në pellgun e saj kalojnë klandestinë të padëshiruar? A e dinë se zëri i tyre i brendshëm nuk i përkon korit të korbave? A e dinë … ka shume pyetje, por më e çuditshmja është se tashmë, duhet të përballemi jo me një mentalitet turme dosido, po me një turmë krijuese, gjë që do të jetë vrastare për një kohë të gjatë për krijuesit e mirëfilltë.
Së fundi mund të them se aktivitetet letrare e kulturore kanë një synim: të zbulojnë talentet e reja e të studiojnë ata të cilët janë afirmuar. Shkoni dëgjoni një tubim letrar, mbi esetë e shkruara për krijuesit e rinj, e do e kuptoni më së miri se koha ka ngel diku tek 2000, edhe këtë me hatër, se më së shumti do të thoja ke ‘90. (Jemi në 2013, jo?). Zoti e ndihmoftë letërsinë shqiptare!  

”Zhurnal plus”: Jeni njëra nga dramaturget e rralla shqiptare,nuk e kam idenë a kemi ndonjë dramaturge tjetër, më kujtohet se vetëm Edi Shukriu ka botuar një dramë!? Si u njohët me dramën dhe çfarë kërkoni të sillni përmes saj.

Stillo: Drama është një zhanër që në Shqipëri rrallë ndeshet. Nuk jam në dijeni për krijues të tjerë përveç një dramaturgeje tjetër, Anila Godole e cila fitoi permes një drame plagjaturë (të paktën sipas këndvështrimit tim), konkursin austriak për dramat shqipe, dhënë nga PEN Club Austria në 2009. Po të dinin drejtorët e komisionit se kjo dramë ishte një plagjiaturë e vërtetë, duke ditur se ata përfaqësojnë ajkën e intelektualëve të dramaturgjisë austriake, sigurisht se nuk do ta lejonin një gjë të tillë. Ose ne shqiptarët kemi maninë t’i kthejmë dhe të huajt si veten. Drama është botuar kundra rregullave të konkurrimit për t`u botuar në një tjetër rrjet (revistë apo gazetë) tek Jeta e Re 2. Aty flitet për njeriun e rërës, ku drama i përkon aktualisht një publiku gjerman, me historinë e tij te holokaustit, gjë që tek shqiptarët nuk e gjen, sepse shqiptarët i kanë mbrojtur izraelitet gjatë kësaj periudhe (mbi 2000 vetë – thonë të dhënat historike), madje ndërmjet tyre dhe gjeniun që e njohin të gjithë, Anjshtajnin. Është turp të lejosh transformimin e historisë si dëshiron shkrimtari dhe jo si në të vërtetë ka qenë. Ka dy mundësi; ose “Njeriu prej rëre” është një dramë gjermane dhe u janë ndërruar thjesht emrat e kryeqyteteve, ose autorja ka dashur të deformojë me dëshirë (dhe pa pasur prova) historinë. Dihet që është nisur nga Hoffman, por vazhdimi i përket një drame kontemporane gjermane. Për këtë jam shumë e bindur. Nuk është se e them këtë shembull për të lavdëruar veten. Unë kam ende shumë punë për të bërë, por nuk do të lejoj në asnjë moment, askënd, të fitojë vlera përmes antivlerave që ka sjellë. Me dramën jam njohur prej poezisë. Nuk e dija fare se cili ka pas qenë territori i saj i të shkruarit. Më ka ardhur natyrshëm, pa bërë ndonjë ndërhyrje kirurgjikale. Teknika e saj kërkon një punë të madhe dhe unë atë jam duke bërë. Klasa që do të kem këtë semestër “Modern Drama” me një dramturg të vjetër amerikan, do të më japë një ndihmë të pakrahasueshme. Unë kam eksperimentuar shumë në këtë zhanër, duke sjellë mes të tjerave edhe drama një minutëshe (sipas stilit amerikan), të cilat do t’i publikoj ndoshta pak më vonë.    

“Zhurnal plus”: Cila ka qenë shtysa e parë, momenti i parë dhe për çfarë keni shkruar për herën tuaj të parë?

Stillo: Kam shkruar disa poezi për dashurinë kur kam qenë 14 vjeçe. Përshkruaja një ndjenjë, siç mund të jenë ato të adoleshencës. Nuk i kam thënë kujt se ç’bëja, por para pak vitesh nëna ime më dërgoi një fletore që e kisha me poezi të cilën ajo e kishte zbuluar në komodinën e fshehtë timen. Më pas vdekja e babait më dëmtoi shumë. Isha vetëm 15 vjeçe. U mbylla shumë në vetvete dhe herë -herë shpërtheja inatin tim me pendesën që kisha për largimin e tij të hershëm. Ato poezi nuk u botuan kurrë dhe nuk do të ketë gjasa të botohen. 

“Zhurnal plus”: Jetoni në SHBA. A ka ndikuar kjo lëvizje gjeografike në krijimtarinë tuaj? Si e shikon letërsinë shqiptare në raport me atë amerikane? 

Stillo: Lëvizja gjeografike më ka strehuar në oqean. Jam si “Lulja që mes dy kontinentesh rritet”. “Gjithmonë në kufirin ndarës mes tyre”. As më shumë as më pak. E ndiej veten të huaj, kudo që jam. Madje edhe në Shqipëri. Nuk e di nëse të njëjtën ndiesi kanë të gjithë emigrantët në përgjithësi, por mua më ndodh shpesh ta përjetoj kështu. Poezia shqiptare (duke përjashtuar autoret si Migjeni, Fishta, Camaj etj) më ndrydhi. Poezia amerikane më dhuroi sensin e realitetit që po jetoja. Poezia klasike më mbrujti. Tek unë më shumë kontribut kanë mjeshtrit klasikë. Në lidhje me pyetjen tuaj se në çfarë raporti e shoh letërsinë shqiptare në krahasim me atë amerikane, veçanërisht atë kontemporane, duke përjashtuar masën apo turmën shkruese, unë mendoj se ka krijues të mirë dhe të mirëfilltë shqiptarë që po ecin njëjtë me kohën. Këtë vetëm koha do ta tregojë. Nuk shoh ndonjë distancë të madhe mes tyre. Unë them se së shpejti do të kemi edhe ne Gëte, Nice, Holderin, etj që do të jenë të njohur në krejt botën.

“Zhurnal plus”: Cila ka qenë kritika e parë që ju është bërë, me ç’rast dhe si e keni pritur?

Stillo: De fakto, kritika e parë më është bërë që me sjelljen e ciklit tim të parë me poezi, “Lotët e Nimfës” (2008). E kam mirëpritur dhe e kam dëgjuar me shumë vëmendje dhe interes (madje i kam vlerësuar më shumë kritikat e mirëfillta e të hidhura ndaj librit). Ato kritika “të egra” më kanë bërë që të jem më serioze veçanërisht në poezi; ta shoh akoma dhe më thellë punën e krijimit e të dal prej zhguallit të përjetimeve personale për të kapur sensin e universalizmit. Sa e kam realizuar këtë gjë? Nuk e di. Atë do ta tregojë koha. De Juro, kritika e parë që më është bërë i takon vitit 2011, një pasthënie në librin tim “Pax Deorum” nga Primo Shllaku. E kam mirëpritur sigurisht, pasi kam një admirim të veçantë ndaj këtij poeti dhe e di se në çka ka thënë aty, ka shumë vërtetësi. Çdo kritikë ka një rezultat fin që qëndron në përpjesëtim të zhdrejtë me krijuesin: sa me e hidhur të jetë ajo, aq më shumë do të thotë se libri yt vlen, aq më shumë iniciativë dhe shtysë ndaj seriozitetit do të ketë. Këtë gjë, pak krijues shqiptarë e kuptojnë. 

“Zhurnal plus”: Si do ta përshkruanit rolin e kritikës sot në krijimtarinë e një shkrimtari?

Stillo: Inekzistent. Një kritikë letargjike. Rrallë ndodh të gjesh një të tillë, por dhe kur shfaqet, ose është paguar nga ndonjë shkrimtar (me ndonjë ryshfet), ose ia ka kërkuar me ngulm drejtori i shtëpisë botuese, ose ndonjë gazetë sa për miqësi e publicitet (gjithmonë kritikë e shitur). Tjetër kritikë nuk shoh. Ose unë kam filluar të verbohem.

“Zhurnal plus”: Ka një qortim për kritikën se ajo nuk e luan plotësisht rolin e duhur për afirmimin e shkrimtarëve të rinj. Mendimi juaj ?

Stillo: Nuk i heq as nuk i shtoj asnjë pikë e presje asaj çka thashë më lart. 

“Zhurnal plus”: A ka përgjegjësi kritika në mosafirmimin ose afirmimin e vonuar të shkrimtarëve shqiptarë?

Stillo: Sigurisht që ka. Është detyra e saj të afirmojë ose të pengojë shkrimtarët, detyrë të cilën unë nuk e shoh të jetë funksionale. Bisturia e saj është e mprehtë, ka raste që dhe vret, e në rastin konkret, gjumi i saj letargjik është duke vrarë shumë krijuese të mirë shqiptarë.

“Zhurnal plus”: Floberi ka thënë se kritiku është ai që zgjedh rolin e spiunit në kohë lufte, ngaqë s’ka guxim të luftojë. Si do ta komentonit këtë shprehje?

Stillo: Gjithmonë nëse kemi të bëjmë me një kritikë të vërtetë, çka ju nënvizoni qëndron; sepse Floberi e ka ditur më së miri se çdo të thotë për një krijues koha e tij e paqes. Kjo paqe për të është vdekja (jo ajo natyrale). Nuk mund të këtë pajtim me kritikën, në të kundërt çdo gjë merr fund dhe kritika për një shkrimtar ka kryer një vrasje. Kritika duhet gjithmonë të nxitë përmes antikoformizmit të saj, në të kundërt dështon rolin që ajo ka mbi letërsinë. (Intervistoi E.Neziri)

Botimet

Lediana Stillo - Mëkati i Heshtjes

Lediana Stillo - Mëkati i Heshtjes by

Lediana Stillo - Pax Deorum

Lediana Stillo - Pax Deorum by

Lediana Pajo - Lotet e Nimfes

LINDJA E NIMFËS

1- Misteri i Adamit

-Adam, shtrihu në hije!

Adami shtrihet..

Ai projekton..

ngul daltat e tij imagjinarë mbi të..

Ai krijon..

Adami s'ndien..

Adami vështron..

Adami, i habitur, pyet..

-C'po bëni kështu?

-Është surprizë për ty, Adam, mos u shqetëso!

Adami qesh..

Adami vështron..

Adami merr në krahë surprizën..

Adami dhe sot vazhdon t'a kundrojë,

po aq këndshëm, sa dhe herën e parë..

me shpresën se së shpejti

do t'i vijë dita,

që ai të fillojë,

ta kuptojë...

misterin, që nga trupi i tij

gdhendën..

2- Dikur

Një copëz diell gjete dikur,

harruar në kaltërsinë qiellore;

i paqenë, deri në atë çast,

kur ti, frymëmarrjen ia ndjeve,

dritën ia ledhatove,

me rrezen e tij u ngrohe...

Një copëz hëne gjete dikur,

fshehur në kobin e natës

e zhytyr mes reve shpirt po jepte,

dhe ti, diellin kërkove,

rënkove përvajshëm ,

me nje qiri ne dorë, u kryqëzove...

3-Mos e kurdisni orën, Zotërinj!

Ç'vlerë ka kurdisja e orës?

Ajo të njëjtën gjë tregon!

Rrahje, rrahje pa mbarim...

Rrahje, rrahje pa destinacion...

dhe do të klithë,

dhe do të lodhet,

dhe do të pushoj,

lëreni!...

Mos e kurdisni më orën, zotërinj!

Ajo, nuk ka tjetër funksion,

veçse të zhbëj kohën,

sikur rrahjet e zemrës,

që për inercin, një ditë, do t'i ndalë...

4- Kryqëzime rrugësh

Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,

pafajësisht, njerëzit verbohen..

Sa vrasje,

vrasje shpirtrash.

Sa intriga,

pjellë djallzore,

që nën hipokrizi, pandorizohen!..

Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,

Pafajësisht, shpirtrat dashurohen..

Sa ëndrra,

ëndrra boshe.

Sa mëkate,

pjellë pasionesh,

që nën hënën e plotë, transformohen!..

Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,

pafajësisht, lutjet drejtohen..

Sa kob,

kob i frikshëm.

Sa vrer,

pjellë zhgënjimesh,

që me dashuri, blatohen!..

5- Në ecje

Ecë.. ecë.. ecë..

bluaji shpirtrat

thyeji kafkat

thithe gjakun..

Ecë.. ecë.. ecë.

rrëmbe hijet,

fshihe natën,

gëlltit yjet..

Ecë ecë ecë..

kurvëro,

mashtro,

vidh,

vrit,

hesht për drejtësi,

mbaj ndonjë fjalim zyrtar,

ndërsa shaminë e diplomacisë,

varja kohës në busullën e saj!..

E nëse s'mundesh këto t'i bësh...

Nderja diellit mëndjemadh,

një copëz të vogël, kartoni...

6- Dekompozim

Sa njerëz heshtin dhe kur s'duhet,

të tjerë që flasin pa mbarim;

në universin e fjalëve

ata, predikojnë lutjet,

zhgënjimet,

ëndrrat,

mashtrimet…

Dhe flasin,

dhe era fjalët fryn,

ato kudo i shpërndan,

ashtu siç bën dhe me gjethet e vjeshtës,

që këmbët i shkelin,

i përbaltin këmbët,

i prishin,

i deformojnë,

i shkatërrojnë,

e ato dekompozohen

prishen,

vyshken ,

dhe dimrin e acartë,

lajmërojnë!...

7- Shebeku

Si shebek endesh rrugëve të natës

për të ndjekur orgjinë e saj.

Në thesin e mëkateve,

ofshamat e lodhura hedh.

Në mëngjes,

vegjet nis të rrahësh,

duke lidhur fatin në spangot e saj.

Mëkatet i kalon ndër fije  një nga një..

Sa i bukur ky qilim ! – I përshpërit vetes,

dhe tokës si mbulojë ia shtron

Tashmë, ajo do të ndihet ngrohtë!

Në mbrëmje vazhdon të endesh si shebek…

Të nesërmen, sërisht, cohën e tokës do punosh ..

Shebeku* (endacak i varfër)

8-  Trishtim..

Brishtësinë nga zhgënjimi i rradhës,

tretur në horizontin jetë,

kristalizuar në akujt e trishtimit,

përpiqesh të fshehësh diku.

Shpirtin tënd kërkon të ç'gozhdosh,

fatin e njerëzve të ndryshosh

mendimet e tyre të përtëritësh

mediokritetin kërkon të shndërrosh..

I pamundur të ndryshosh këtë fatalitet njerëzor

me thonj skalit zemrën tënde.

E çjerresh fort dhe gjakun në tokë lëshon,

e vampirët, qenie njerëzore, me gjakun tënd kungon...

9-  Përse?

E ngjyeve penën ne katranin e zi të natës,

që eshklat e inatit e kishin flakëruar gjatë mbrëmjes;

dhe në mëngjes, hirin e tyre mblodhe vaditur me lot trishtimi

e në mbrëmje torturoje veten me të njejtën pyetje...

ku dhe oratori mbeti si kuak,

E pergjigjen kurrë nuk ta dha..

PËRSE?

VALLE?

PËRSE?

10- Kukullat moderne!

Dikur,

me kukulla nëpër duar,

luanit...

I përkëdhelnit,

ledhatonit,

krihnit,

ushqenit,

puthnit,

shuknit fort në tokë

kur kënaqësi, s'ju jepnin..

Sot,

si kukulla nëpër duar,

luajnë..

U përkeldhelin,

ledhatojnë,

puthin,

shtrëngojnë fort,

shukin, ashtu, si kukulla në tokë..

kur kënaqësinë s'ua falni..

*shuk=perplas, bere kruspull, germuq.

11-  Fuga

Në krahët e një uragani

për një çast, u gjenda..

e drithëruar..

se fuqia e tij,

frymëmarrjen time,

në vorbullën e vet do shkrinte...

Rrëmbimthi ..

do më rrotullonte,

si tek ajo loja e fëmijërisë,

ku spangoja, fugën bën të levizë...

Ekzaktësisht,

ashtu unë ndihesha

fugë lëvizëse e litarit uraganor,

fugë, që lëviz instiktivisht,

duke vënë në punë

të gjitha energjitë e mundshme...

për të kryer rrotullime pa fund,

duke kënaqur epshin e tij të egër

ashtu si e shfaqte..

nën frymëfishkëllimën e vet...

12- Xixëllonja

Ajo ishte një xixëllonjë,

E ëmbël,

dritë vezulluese,

dalë nga fundbarku i saj

që terrin përreth, ta shponte...

Ishte lozonjare,

e ëmbla xixëllonjë..

Me flatrat e vogla,

ajrin pas vehtes e hidhte

kënaqësisht,..

Nga lart

njerëzit shihte,

herë me frikë,

e herë me krekosje,

kur ata mrekulloheshin

nga drita që lëshonte...

Ai e kapi atë një natë,

teksa ajo, fluturimthi.

para tij,

habituar,

kishte ndaluar...

I mrekulluar

lozi me të,

nën dehjen

e lëvizjeve te saj

drithëruese...

Por, nuk kaloi shumë kohë

kur ai,

lodhur

nga loja e saj

në ajër, dritëshuar, e flaku...

E trishta xixëllonjë,

territ, e frikur,

ligështisht

trupin, ia fali...

....................................................................................

....................................................................................

PELLGU I LOTËVE TË NIMFËS

1- Heshtje!

Fjala ngel në buzët e thara

pa dashur të kapërcej atë hendek,

në buzët e çara që dridhen

dhe shkunden si gjethet nën degë.

Fjala ngel, por heshtja ime flet

në këtë errësirë pa fund,

mesazhin memec e percjell në zemër

dhe sytë me lotë i mbush...                            

Nuk mund të them asgjë

asnjë fjalë nuk mund të nxjerr

prandaj heshtjes i hap rrugën

që zemrën, ty vetë, të ta çelë.

2-  Hijëza e dhomës sate

Shpirti im, drejt teje fluturon

Çdo mbrëmje..

Një hije në dhomën tënde,

shndërrohet...

Buzëqeshjen tënde të venitur

E sheh...

Frymëmarrjen tënde të rënduar

E ndjen..

Çdo mbrëmje,

Hijza e dhomës sate shndërrohem..

Kur loti,

Shpirtin tënd të brishtë rëndon

Me duar,

Trupin tënd qarkuar mbaj...

Me shpirt,

Miliona herë përshpëris, të dua...

3-  Spektatorë ndjenjash

Ne, spektatorët, vëzhgojmë

se si ju ndienjat, aktroni,

shpërtheni talentin

në amfiteatrin zemër,

Ne, thjesht shohim,

mërmërisim,

heshtim,

qajmë dhe qeshim

me tuajat shpërthime,

llava vullkanesh,

shkundjesh epileptike,

rrënosje vreresh,

kanosje braktisjesh,

bekime lutjesh,

dhe presim...

Presim vetëm fundin,

që të fillojmë të duartrokasim

talentin tuaj, madhështor..

4-  Nuk kam faj!

Nuk kam faj pse në këtë botë erdha,

e papërlyer isha nga mëkatet,

por, sa shkela këtë botë misteresh

përlyer më latë, më bëtë si djajtë.

Si engjëll nisa shtegtimin për këtu,

e ndoshta dhe engjëll do iki përsëri,

mëkatet ordinere që përlyen trupin tim

do i djeg njëherësh, në atë bot' smund t'rrijn.

Nuk u pata faj se me paditurinë time

juve vëmendjen heshtazi u vidhja,

të qeshurat tuaja mendjen më terhiqnin,

të bëja si ju, ashtu më mesuat!..

Nuk u pata faj kur u bëja me nerva,

as dhe kur gaboja, nuk u pata faj!

Ishte padituria ime ajo më tunduesja

apo indiferenca juaj e pafat?!

5- Njeri

I vetëm ndjehesh

Ëndërr braktisur, pa fat

Nga lotë shprese...

Honi yt i zi,

Gulçimin e shpirtit pjell,

Si një klithmë...

Në muzgun e natës,

Afshin që gjoksin të çjerr,

Falja ti mikes ...

E qiellin lut,

Që hënën mos ta largojë,

Duke e dhunuar...

6-  Trishtim i ëmbël

Shpirtin fillove të ma pikturosh një ditë,

të vrarë, pikëlluar, si film bardh e zi,

me shpresa te vdekura,

pa ëndrra, dëshira..

pa drita jete..

Penelin ngjyeve fort në bojën e zezë

e skaj për skaj shpirtin tim hijëzove,

theksove limanet e tij,

errësirën egërsove

vënd për dritë, nuk le...

Si një mjeshtër pastaj firmën hodhe

vështrove shpirtin tim të brishtë

me ëmbëlsi i buzëqeshe.

Derisa të dorëzohej i tëri

duke u ngjyrosur me trishtim...

7- Qetësi nate

Qetësia e natës

me petkun e saj më vesh.

Dhe unë, Muzën e gjumit vras.

Me hapat e mi filloj të trazoj,

gjithçka në këtë qetësi.

Afrohem, e ndaloj pas trupit tënd

me duart e mia lëkurën ta përshkoj,

lehtë, qetë, ëmbël..

Mornicat vallëzojnë gjithandej,

një mori kokrrash

mbi lëkurën time bien,

dhe afshi mbi to lëshohet plot epsh.

Ti, shtrin përtokë ledhet e mia,

mbi vehten tënde më hedh

dhe zjarrin e ethshëm,

mbi buzët shkrumb, e djeg...

8- Fli i dashur!

Fli, i dashur,

në ëndrrat e tua do të jem,

me kokën mbështetur në krahëror,

ëmbëlsisht mbi ty do flej...

Fli, i dashur,

qetësinë e kësaj nate rrëmbeje,

si petk veshjeje përdore,

hedhur rreth meje e teje...

Fli, i dashur,

ëmbëlsinë e kësaj nate shijoje,

se shpirtrat tanë në errësirë ,

bashkë kërkojnë të jetojnë...

9- Nje çast

Një çast,

vetëm një çast,

kohën kërkova t'a ndalja...

Një çast,

sikur një çast,

psherëtimat të mos ekzistonin...

Një çast,

Oh, vetëm një çast

buzëqeshjet fëmijrore të shihja...

Por,

ankthi,

hijen e vet mbolli,

habisë sime i buzeqeshte,

e krah per krah me kohën,

mbi fytyrat njerëzore

tmerrin ringjallte..

Një çast,

vetëm një çast

kohën kërkova ta ndalja.

Një çast,

të vetmin çast,

ankthit, krahët t'ia prisja

e ashtu,

pa trup, sy, duar e këmbë

në hapësirë, jetim, ta lija..

Vetëm për një çast

do doja të rishihja

rikthimin e buzëqeshjes

në ato fytyra,

të çiltra...

10- Ç'është dashuria?!

Ç'është dashuria?

zemrën pyeta

Një mal me brenga?

Me ëndrra një det?

Apo qilim përdëllimesh?

Tundim, mos eshte vallë?

Sërisht e pyeta

Por zemra veç tik-taket, numëroi....

E prita, e prita përgjigjen e saj

Po zemra asnjë fjalë nuk nxori

Gufonte mes rrahjesh si e marrë

Vallë, dashuria gojën ia mori?

11- Pema e dashurisë

Oh miku im,

e mban mend pemën

nën të cilën

lutjet e dashurise sonë, përshpëritëm?

Ajo ende rritet..

njëkohësisht, me plakjen tonë,

Ndërsa lutjet,

Oh, lutjet!..

Ato pafajësisht shushurisin në çdo degë....

Dhe nëse era një ditë do t'i fryjë

Apo padashur mbi tokë do bien

me amanetin e dashurisë sonë

rrënjën e filizit të ri

do ushqejnë...

12- Duel i pambarim

Të flas në heshtje,

Me vështrimin ngulitur në sytë e tu.

Në bebëza

ta shigjetoj

shpirtin tim...

si luftëtare ,

me veshje të hekurt

para teje qëndroj.

Në të fundit dyluftim,

të ftoj...

Ti hesht..

Në gjunjë bie...

Shpirtin ,

në duart e mia beson..

Ndjesën,

nën të dridhshmet buzë,

e përshpëritë...

dhe qepallat,

rënduar të rrahin,

një puhizë përgjërimi...

Sa çudi!...

Gjithë jetën luftojmë,

E kurrsesi të vritemi!

 13- Nimfa e pellgut të lotëve

Jam nimfa e pellgut të lotëve

aty ku ti, mëkatet lan çdo mbrëmje

dhe pellgun tim, trazon

dhe pellgun tim, turbullon

dhe pret,

dhe pres,

derisa mjellmat kokën mbi sup ta varin

e qetësia e plotë të mbizotërojë.

Dhe flet

dhe flen.

Unë, Muza e gjumit tend,

me lotët e mi,

trupin tënd të lagësht,

filloj ta freskoj...

14- Nuk jam Penelopa!..

Kujtimet,

në ditar, më, nuk i mbaj..

Gjatë ditës,

në trup i mbledh

I ujis me gjak

freski u fal..

E natën...

i vargoj në gjerdan të jetës

duke i lidhur

me fije merimangash…

Mos ki frikë!..

nuk jam Penelopa,

në pritje të së papriturës...

Veç dhimbjen palos

në dollapin e vjetër

e digjem si një kartë…

Kujtimet, nuk i ruaj

Në arkën e shpirtit

Sepse, kujtimi, vetë jam!

15-  I (pa)fajshëm

Zoti, pas lutjeve të mia,

retë i shprishi një nga një

dhe i shtrydhi mbi vaskën

ku ti fshehtas, trupin tënd po laje.

E format e tua

që mbi ujë kridheshin,

ëmbelsisht,

dalëngadalë

filluan të shpëlanin

pafajësinë,

hyjnore...

 16- Si një busull

I klitha kohës

për flokësh e kapa

misteret

pelerinës së saj

doja t'ia merrja...

E ta lija

si qiellin,

pa yje.

Si detin,

pa valë.

Si erën

pa tufane,

pa ngrica

batica apo zbatica...

Mbi duar,

Veç një busull më la

ruaje kujtim, nga unë – tha.

Dhe iku,

Fluturoi

Në shtegëtimin e saj...

17- Si një lule..

Si një lule që petalet shkund nga era

në dorën tënde u gjenda...

dhe ti...

petalet e lules fryje...erëzoje lehtas

kënaqeshe me lëkundjen e tyre...

E lulja...

adhuronte lëkundjen e krahëve të saj

nën frymën tënde...

Si një lule që petalet shkund nga era

në dorën tënde u gjenda...

dhe ti...

me duart e tua si një fëmijë e preke,

petalet ia ledhatove ëmbël...

Dhe lulja..

Ndjeu prekjet e dorës tënde mbi të

e hyjnizuar, kokën mbi duart e tua vari...

Si një lule që petalet shkund nga era

në dorën tënde u gjenda...

dhe ti..

i mërzitur se lulja, mbi dorën tënde kokën vari,

petalet fillove t'ia shkulje... një nga një...

18- Çast

Mos i përgjo hapat e mia,

që heshtazi,

hijen tënde po ndjekin

për të vjedhur dhe një çast,

të vetmin çast,

imagjinar,

që kurrë nuk e jetuam...

Më lejo, vetëm një herë

kokën, mbështetazi t'a lëshoj,

sipër krahërorit tënd,

me të vetmin lot, ta njom.

E ti, zemërlotur, me buzët tua

do njomësh, të thatat buzë, të mia...

19- Lotët e një mashkulli

Në sytë e tu zhytem,

që lotë së brendshmi rrjedhin,

ujvarë e një shpelle të nëndheshme

perlë në gjeografinë e shpirtit...

Zemër plasaritur nga acarët e jetës

fytyrë eshtake, që lotet e zemrës

transformon mes heshtjes në kapilarthë shprese...

20- Nuk kam faj!

Nuk kam faj pse në këtë botë erdha

e papërlyer isha nga mëkatet

por, sa shkela këtë botë misteresh

përlyer më latë, më bëtë si djajtë.

Si engjëll nisa shtegtimin për ketu

e ndoshta dhe engjëll do iki përsëri

mëkatet ordinere që përlyen trupin tim

do i djeg njëherësh, n’atë botë smund të rrijnë.

Nuk u pata faj se me paditurinë time

juve vëmendjën heshtazi ua vidhja

të qeshurat tuaja mendjen më terhiqnit

të bëja si ju, ashtu më mësuat!

Nuk u pata faj kur u bëja me nerva

as dhe kur gaboja nuk u pata faj

ishte padituria ime ajo më tunduesja

apo indiferenca juaj e pafat?!

21- Karikatura

Zogun pushverdhë fillova ta pikturoja mbi një mur, të vjetëruar

ku ende njomnin spërkla te freskëta gjaku, aty-këtu...

në kokë një kurorë fisnike luani i vura,

ndërsa puplash, një mantel hijenash gri...

Karikaturë perfekte!

Te nesërmen, përbri murit ecnin kalimtarët

nën heshtje mërmërimash kokën mbi kujtime varnin

e sytë, vaditnin të freskëtat afreske përjetimesh

që murit, deshifrimin e tyre mbartnin..

Zogun pushverdhë, e soditnin edhe ata, të medhenjtë

që buzë-perplasjeve të tyre fjalime dështake kalonin

aty këtu, ngjyheshin me furçat e mrekullive

dhe brendësinë e një molle të kalbur pohonin...

Sperklat e gjakut mbi mur revoltoheshin,

kur këmbësh, prej një zogu eshtak shkeleshin

ndërsa ata, pështymat e tyre lëshonin 

dhe hirin e dëshmive, fshehnin.

Pas çastesh soditjeje të skenës tragjikomike

pashë zogun prej murit të fluturonte,

frikurësuar mbi kokat e Tyre ciceronte

e mantel-hijenën sysh, ua hodhi...!

22- Falsitet i trisht

Në membranën tënde ndodhem

Cipë e falsitetit njerëzor

Më mban aty,

Prangosur ..

E qesh me mua...

Qesh e shtiresh...

Pa mundur shpirtin tim ta përceptosh

Vështrimin shurdhmemec më hedhë

E buzëqeshja e shtirur daltuar në poret tua

Si një karikaturë shumëngjyreshe të shndërron...

Me thonj gërryej sipërfaqen tënde

Çdo pore që e përbën atë

E çjerr pa mëshirë,

Dhimbjet therrëse kërkoj të t'i jap

Dhimbje që ty shpejt të të çajnë...

Por ti...

Me mua qesh...

Përpjekjes sime i vë një kryq

Duke më nxjerrë të pafuqishme

Për të prishur një membranë

shekulluar në trupin tënd

e transformuar në filispanjë.

Shpërfillëse jam

ndaj shtirjes sate

me thonj gerryej thellë

çdo porë të trupit tënd

dhe ti, dhimbje ndjen

gjak falsiteti nga poret tua nxjerr

duke krijuar pikë pikë..

nje pellg te vogël

që gradualisht fillon te rritet

dhe trupin tim nis ta përlyejë

dhe trupin tim, mbi të, ta përmbytë...

 23- Ku je?

Të kërkova sot

si dje

si dhe çdo ditë më parë...

Gjurmët e tua të trishta

nuk janë më,

as mbi rërën e njomë,

as mbi atë të thatë,

ku ndonjë gaforre

ose midhje langaraqe

mbetën tradhëtuar nga dallgët e detit

të hedhura pa mëshirë në breg

dhe dhanë shpirt

mbetën kufoma varur

sikur te ishin lodra rëre

të ndonjë vogëlushi

harruar në plazh...

Ku je??!!

Të kërkova gjithandej,

edhe mbi re,

në kufirin mes tokës e qiellit;

ku rrezja e diellit puth

horizontin e ftohtë

dhe ngroh ftohtësinë tokësore…

Si përshpërimë e harruar

ndoqa gjurmët e heshtjes

me barrën e të braktisurit

që tërhiqja zvarrë…

24- Më njeh?

Shekujt në zinxhirë vargoi dikur

Një gjerdan të brisht, te trisht thuri me ta

mbi qafën hollacake kish lënë si kujtim

Robinë shekujsh je, dënuar je, - i thanë.

Pas qafës së saj u ngjitën fort të gjithë

filluan ta gerryenin, t'i nxirrnin gjak

përskuqur, diellin shihnin me zili

jemi krejt si ti, të kuq, - i thanë.

Por ishte Ilire, vallë e harruan

sepse të përulur donin që ta shihnin

të mbytur, djegur, mbase sakatuar

sepse si ajo, krenare, nuk ishin...

Ajo vajzë Ilire, trimërshë e urtë

Që me shpatë si burrat sulej në beteja

I prente armiqtë, i hidhte mbi turrë

E buzëqeshur si hëna e vrërët si reja.

Sot unë jam buzeqeshja, emocioni i saj

drithërimë e shekujve, në vesh përshpërimë

flas po atë gjuhë, e derdh po atë gjak

jam sikur ajo, vetëm jo robinë!

MALLI I NIMFËS

1-Një ëndërr

( babait tim)

Mesnata

me krahët e saj

më pushtoi...

Në vesh

pëshpërimtas

legjendën e vjetër

nisi të më rrefejë...

-"Pas yjesh,

aty lart në qiell,

shpirtrat sot,

do të festojnë..."

Më tha ngadalë,

Pëshpërimtas,

e frikësuar...

E unë,

pas tyre

fytyrën tënde

kërkoja...

Ti, mbi një yll

veçan të gjithëve

qëndroje.

Heshturazi,

me kokën ulur

me lot të ngrirë

në cepat e syve

që mallin

kristalizonin

nën qerpikë.

2- Nënë

Nëna ime mos rri përlotur,

mos rri e ngrysur në vetmi...

Lotët e tua më lër t'i thaj,

me frymën e shpirtit tim..

Duart e tua, lëkurë rrjepur,

m'i lër t'i puth, t'i ledhatoj..

Kallot e tua në trup e zemër

m'i lër t'i zbut, të t'i mjekoj..

E shtrenjta ime e përmalluar

Që si një llavë mallin shpërthen

Deshirën e zjarrte ma rrëfen

Që gjithnjë pranë të më kish.

Por, largësi tejoqeanesh ne na ndau,

Sa shpejt unë ia, mbete ti,

Në një dhomëz, e lodhur e plakur

Atje po digjesh, si një qiri.

3- Gonxhe o lule

(Nënë Terezës)

Thonë se engjëjt vdesin shpejt,

sepse janë te pafajshëm.

Ata, nuk i tjerrin mëkatet

në furkën e jetës.

As të keqen nuk  e veshin

me vello të bardhë.

I këndojnë një luleje të vyshkur,

që një pranverë të re pret,

dhe ngrohin një endacak,

që shirrat e rrugës mbledh

dhe një plak të braktisur

qe zvarritet tuneleve të jetës,

i harruar nga çdo shpresë.

Por ti, jetove dhe fale.

Dhe ëndrrat

Në çdo zemër të mpakur

Ringjalle.

4-Pika e lotit

I rëndë,

pafajësisht,

në doren time re.

Dhe unë,

peshën tënde s'e durova dot,

dorën drejt tokës lëshova,

ku ti ethshëm pikove aty, pik, pik...

5- Dallgë dhe stuhi

Mbi det një urkë,

nën urkë, ca valë,

përreth disa shkëmbinj

që rrahin valët palë-palë.

Mbi valë shkuma vrapon

si vjellje e oqeanit mbi ujë

shkumë e një goje epileptike

që tmerrin ndez më shumë.

Mbi urkë tmerri zgjërohet

si hije e diellit nga  një eklips

të ngrirë i mban ata njerez

dhe fatin e tyre krejt të mpirë.

Pas thika-shpatesh të mprehta

jeton shpresa për shpëtim

hendek'i natës e burgoste

dhe dallga shtysë në errësirë..

Kështu fati i njeriut,

kur gjendet përmbi ujë

një klithmë në errësirë

që qiellin trazon më shumë..

*Urka është një anije me përmasa midis një varke të madhe dhe një anije të vogël. Një model bask i ndërtimit të anijeve..

6- Dashuri e mjerë

Limfë hyjnore që brenda shpirtit rron

ndjenjat, me lëngun tënd ngjyen,

pastërti njerëzore që nga zemra rrjedh,

gjenetikisht shpërhapesh,

përmes kapilarthëve,

në çdo ind, në çdo nerv.

Limfë hyjnore që brenda zemrës rron,

Trurin me lëngun tënd mbush,

idealin kërkon,

realen shkatërron,

ëndërr - iluzionet plot epsh mbush.

Limfë hyjnore që brenda meje rron

pafajësisht endesh në çdo cep

ëndrrat më ndjell

zemrën më çel

dashurinë njerëzore thellë meje mbjell.

7- Një ditë

 ...në peshoren Anubiane shpirtin do peshosh,

Kohën do të shkrish në ekzistencën e vet,

tëmthi do zhurmojë bluarjen e kujtimeve,

dhe heshtja do mërmërijë vetveten...

Dhe gjaku i freskët dalur nga vetë zemra,

helmin e mendimeve do dojë të pastrojë,

shpresë e pashpresë, vuajtjesh dhe dhimbjesh,

dhimbjesh pa dhëmbë që do thumbojnë.

Dhe jeta pa jetë, dhe kënga pa këngë,

gjuhën e egoizmit do të kafshojnë,

dhe kupa me verë, trishtimin nën këmbë,

s'do mundet dot kurrë ta largoj.

Zemërvetmuar do ndihesh sërisht,

me zhgënjim shpirtin do pushtosh,

duke gëlltitur lotët plot trishtim,

Zotin do ftosh të të dëgjoj.

8-Mjaft Meduza!

Mjaft i zgjate gjarpërinjtë e tu, Meduza!

sorra krakëllitëse mbi pafajësinë mos hidh,

natës i mjafton katrani i mëkatarevë,

helmin vdekjeprurës, mbaje ndër dhëmbë, ti!

Mjaft i ngjyeve qiejtë me katran, Meduza!

Lëre kaltërsinë lirshëm të frymoj,

pranvera ngopet me të vetat lule,

Jetës që shpërthen, fre, ti si vë dot!

Mjaft e derdhe mllefin gjithandej Meduza!

Dhe e bëre botën të zhytet në vrerë

Kudo qe vështrove, shkëmbinj shkrepa mbolle

dhe lulen e njomë shndërrove në ferrë.

Tani, shpëto shpirtin tënd, Meduza!

Se sot a nesër, nje Perze do lindë,

Ti dhe Luciferri ndër flakët e ferrit

Shpirtrash përpëlitur, do jeni, gjithnji.

9- Shpirt femre

Thonë, se femrat,

shtatë shpirtra kanë.

Të vuajtjes,

dhimbjes,

xhelozisë,

tradhëtisë,

jetëdhënies,

dashurisë,

shkeljes,

dhe ringjalljes.

Secili prej tyre

i veçantë,

unik,

i ndryshueshëm,

në secilën prej tyre.

Shpirtra të ngjizur

në të vetmin trup

mes fijesh shpirtërore,

rolin tuaj çdo çast,

përtërini.

Shpirtra të ngjizur

nën bukurinë trupore

që shpirtrat mashkullorë

çdo çast gllabëroni.

10- Eja..

Do të vish përmes ëndrrash, e qerpikun t' ma drithërosh ?
Me fustan të bardhë do vishem dhe flokët do t' bëj kurorë.
Përmbi ballë do rrëzëllijë një i vogël yll qiellor,
Ndërsa shpirti, mirësinë, dritën e zemrës do tejçojë.
Ti veç eja, mos ki frikë, s’do përmend faje, mëkate,
Unë akoma jam një nimfë, do t’ringjall dhe kësaj nate.
Do të ngroh dhe trup, dhe shpirt, sado ftohur ti të jesh,
Një altar për t’u rrëfyer, gjithmonë hapur do ta gjesh.
Bashkë do ecim nëpër natë, ta ndriçojmë muzgun e hirtë
Do fluturojmë pllajave të mallit, derisa nata të jap shpirtë.
Derisa lartë të ndizen yjet, të marrim formë të përjetësisë
Pas disa shekujve le të thonë, ja dy mumje të dashurisë…

11- Lulja e kopshtit tënd 

Gonxhe e vogël, petal vesuar

çdo mëngjes, paqësisht,

kurorën lulore, diellit ia nder..

ëmbëlsisht shpërthen nektarin tënd,

nga e jotja kurorë, lulëzore,

që njomtaz, vesa e mëngjesit e shpëlan

nën ca pika vesë..

dhe bletët fillojnë ta thithin,

e mjaltë e kthejnë nektarin tënd,

dhe dielli më pas, përthan,

ëmbëlsinë tënde ves-nektarizuar,

dhe flen..

paqësisht..

deri në të ardhmen, pranverë..

12- Sonata e mbrëmjes.

Viu, viu, viu.

Zgjohet melodia,

e një pike vere,

teksa gishtërinjtë,

çipave të gotës,

e lëmojnë.

Viu, viu, viu.

Matet pulsi

qe tringëllin lehtë

mbi buzen e tharë.

Sahara braktisur

që pika e verës,

kërkon ta ngjallë.

Viu, viu, viu.

Rrotullohet gishti,

pas të qelqtës gotë,

Ndjenjat bën gërshet,

Në cipat e saj.

Ngadalë.

Viu, viu, viu.

-Oh, ti pikë verë, eja!

Epshin përmbi buzën time,

merrma!

Dehma!

-Eja ti hyjni

e shuarjes së kujtimeve,

përmbi buzët e mia,

recitoi lutjet.

Rrëmbe momentet,

çastet,

gjithçka gjen.

Bashkohu me to.

Tretu!

Ding, dang, dong.

Një këmbanë,

Plot përtesë,

Muzgun lajmëron.

Ding, dang, dong.

Pelerina e diellit,

rrezeve të vakëta,

avullon.

Ding, dang, dong.

Hëna përmbi bërryla,

Fillon që të bierë

Në hipnozë.

Tik-Tak, Tik-Tak.

Koha bashkon ritmin,

me ecjen e gjakut, 

ne damarë.

Tik-Tak Tik-Tak.

Klithmat e natës,

Fillojnë të mbyten,

Pak nga pak.

Tik Tak Tik Tak

Këlthitje shpirtrash

Dëgjohen përqark..

Tik tak, tik tak.

Ora përshpejton,

rrahjen e saj.

Tik-tak, tik-tak.

Filloj t'i bërtas,

Sepse s'mund t'a kap.

Tik-tak, tik-tak.

I kërkoj mes lutjesh,

Që të ndalet pak.

Tik-tak, tik-tak.

Mos vrapo!

– Filloj t'i ulëras.

Tik-tak, tik-tak,

Tik-tak, tik- tak,

Tik...

Ohhhhh!